Η μέρα που γνώρισα ένα μάγο

Η μέρα που γνώρισα ένα μάγο

Αγαπητοί φίλοι, συμφοιτητές, αγωνιστές καλησπέρα σας.

Κάτω από το σκότος της εξεταστικής του Φεβρουαρίου, κάτω από τις δραματικές εξελίξεις με το Σκοπιανό οι οποίες σκεπάζουν τη συμπρωτεύουσα Θεσσαλονίκη, κάτω από τις καιρικές συνθήκες που αρχίζουν να μετατρέπονται σε αντίξοες, με το θερμόμετρο να δείχνει όλο και κάτω, αποφάσισα να μπω γρήγορα στο θέμα και να σας μιλήσω για έναν Βραζιλιάνο, χαμογελαστό μάγο, λίγο διαφορετικό από τους συνηθισμένους. Όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο ξέρουν πολύ καλά σε ποιον αναφέρομαι. Στο συγκεκριμένο άρθρο του infinitygreece.com  θα μιλήσουμε για τον Ρονάλντο Ασις Ντε Μορέιρα ή πολύ απλά για τον Ροναλντίνιο

Είχε δώσει την τελευταία του παράσταση το 2015. Μέχρι και σήμερα δεν είχε βρει κάποια ομάδα για να συνεχίσει το ποδόσφαιρο. Πάνω κάτω όλοι ξέρανε πως ο Ροναλντίνιο είχε τελειώσει με το ποδόσφαιρο. Ωστόσο, πριν από λίγες μέρες  ο αδερφός και μανατζέρ του, Ασις δήλωσε πως ο “el mago” κρεμάει και επίσημα τα παπούτσια του για να περάσει και αυτός στην ιστορία σαν ένας εκ των κορυφαίων που ασχολήθηκαν με αυτό το άθλημα. Διαβάζοντας λοιπόν αυτή την είδηση δε μπορούσα να μην ανατρέξω λίγο πιο πίσω και θυμηθώ την πρώτη φορά που γνώρισα, θαύμασα και έβαλα στη ζωή μου τον Ντίνιο.

Ήταν Μάρτιος του 2005. Μετά το ονειρεμένο καλοκαίρι της Εθνικής, το 2004, η τηλεόραση στο σπίτι μου έδειχνε πιο συχνά ποδόσφαιρο. Άκουγα συνέχεια γι’ αυτόν, είχε τύχει στην τηλεόραση να δω μερικά από τα γκολ που έβαζε μα δεν είχε τύχει να δω έναν ολόκληρο αγώνα στον οποίο να αγωνιζόταν. Μέχρι που έφτασε εκείνο το ματς της Μπαρτσελόνα εναντίον της Τσέλσι στο Λονδίνο και το Στάμφορντ Μπριτζ. Κάθε άγγιγμα του με τη μπάλα ονειρικό. Έπαιζε λες και είχε ακουστικά στα αυτιά του και κινούταν στο ρυθμό της σάμπα.

Η απόδειξη ότι δεν έπαιζε απλά αλλά χόρευε ήρθε στο 38ο λεπτό του αγώνα. Έχει τη μπάλα. Σταματάει μπροστά από τον φτωχό Ρικάρντο Καρβάλιο και αρχίζει να προσποιείται με τέτοιο τρόπο που δεν είχε δει ποτέ κανένας μας. Ο χρόνος είχε σταματήσει από τις προσποιήσεις του, δε κουνιόταν κανένας.. μονάχα αυτός! Ξαφνικά η μπάλα είναι στα δίχτυα. Την άλλη μέρα στο σχολείο όλοι προσπαθούσαμε να μιμηθούμε αυτή την ντρίπλα. Το « σβήσιμο του τσιγάρου» όπως το ονόμασαν εύστοχα κάποιοι. Ο Ροναλντίνιο έγινε ένα είδωλο, έγινε το συνώνυμο του παιχταρά στο σχολείο, στη γειτονιά, στο χωριό όπου παίζαμε με τους φίλους μας ποδόσφαιρο. Βάζαμε γκολ και χορεύαμε για να του μοιάσουμε. Αν και μια ζωή ήμουν από το αντίπαλο στρατόπεδο, ποτέ δε μπορούσα να κρατήσω κακία όταν διέλυε την άμυνα της Ρεάλ και σκόραρε. Ούτε καν το πιο απαιτητικό κοινό στον κόσμο αυτό του Μπερναμπέου μπορούσε να του κρατήσει κακία αφού αναγκαζόταν να υποκλιθεί και να χειροκροτήσει τον χαμογελαστό Βραζιλιάνο από το Πόρτο Αλέγκρε.

Θα μπορούσα να κάτσω και να σας πω για τα τρόπαια, τα παρασκήνια πίσω από τις μεταγραφές του, τις ιστορίες της παιδικής του ηλικίας που μεγαλώνουν το μύθο του, την σχέση του με τον Μέσι αλλά και την εξωγηπεδική του ζωή που τον κατέστρεψε. Αυτά μπορείτε να τα ψάξετε και να τα βρείτε αλλού και μάλιστα πιο εμπεριστατωμένα. Αυτό που σκόπευα απ’ αυτό το άρθρο ήταν να αποτυπώσω κάποια ελάχιστα πράγματα για έναν άνθρωπο που έδωσε άλλη πνοή στο ποδόσφαιρο, γι αυτόν τον χαμογελαστό κύριο που ξεσήκωνε το κοινό με τα μαγικά του. Για τον Ροναλντίνιο Γκαούσο που με.. ή καλύτερα μας έφερε πιο κοντά με το πάθος μας, το ποδόσφαιρο.

  Μου αρέσει πάντα να γράφω τους επίλογους γιατί αποτυπώνω τα συναισθήματά μου. Όμως το μήνυμα του Ροναλντίνιο για το αντίο του είναι το κατάλληλο για να μπει σαν επίλογος στο πρώτο άρθρο της χρονιάς από πλευράς μου:

«Ευχαριστώ Θεέ μου γι’ αυτή τη ζωή που μου έδωσες, την οικογένεια, σας φίλους και το πρώτο μου επάγγελμα. Μετά από τρεις δεκαετίες αφιερωμένες στο ποδόσφαιρο, αποδεσμεύομαι από το μεγαλύτερο όνειρό μου. Όνειρο, που έγινε πραγματικότητα.

Έκανα ο,τι αγάπησα για περισσότερο για 20 χρόνια και 10 σας ακαδημίες. Έζησα έντονα αυτό το όνειρο από παιδί, κάθε στιγμή, τα ταξίδια, σας νίκες, σας ήττες, την κριτική, τον εθνικό ύμνο, την πορεία σας τα αποδυτήρια, την είσοδο στον αγωνιστικό χώρο, τα παπούτσια που χρησιμοποίησα, σας καλές και κακές μπαλιές, τα αφιερώματα που κέρδισα, σας παικταράδες με σας οποίους έπαιξα. Στην τελική, όλα ήταν απίστευτα. Ο πατέρας μου και η οικογένειά μου με στήριξαν πολύ για να φθάσω μέχρι εδώ, ήταν ομαδική δουλειά. Φθάσαμε στο τέλος του πρώτου σταδίου με μια όμορφη ιστορία να διηγούμαστε.

Σας με γνωρίζετε, ξέρετε καλά ότι είμαι συνεσταλμένος και δεν συνηθίζω να μιλώ πολύ. Αλλά, έχω να σας πω ευχαριστώ από την καρδιά μου, από την ψυχή μου. Έκανα ο,τι αγαπώ με τη βοήθεια όλων, των προπονητών, των γυμναστών, των διοικούντων, των οπαδών υπέρ μου και κατά μου, του οδηγού του λεωφορείου, του φροντιστή, του ball boy, του διαιτητή, του Τύπου. Ευχαριστώ, θα συνεχίσουμε μαζί αυτή την ιστορία. Χωρίς εσάς, δεν θα ήταν δυνατό.

Τον Μάρτιο θα ανακοινώσουμε πώς θα είναι η τελετή απόσυρσης και τα επόμενα βήματα. Μέχρι τότε, σας ευχαριστώ πολύ. Ευχαριστώ όλους για τα μηνύματά σας και την αγάπη σας. Μια δυνατή αγκαλιά σε όλους, ήμουν πολύ χαρούμενος που έκανα αυτό το επάγγελμα στη ζωή μου».

 

By Θανάσης Παρασχούδης

Close Menu